ბრალდების გადაკვალიფიცირება და არასაპატიმრო სასჯელი პოლიციელზე თავდასხმის საქმეზე

ად­ვო­კა­ტე­ბის ავთანდილ გიორგაძისა და ბექა ნემსიწვერიძის მო­ნა­წი­ლე­ო­ბით გან­ხორ­ცი­ე­ლე­ბუ­ლი დაც­ვის შე­დე­გად, საქართველოს სსკ-ის 353¹-ე მუხ­ლით წარ­დგე­ნი­ლი ბრა­ლი - პო­ლი­ცი­ელ­ზე თავ­და­სხმა გა­და­კვა­ლი­ფი­ცირ­და საქართველოს სსკ-ის 126-ე მუხლ­ზე - ფი­ზი­კუ­რი ძა­ლა­დო­ბა. შე­სა­ბა­მი­სად, ბრალ­დე­ბუ­ლე­ბის მი­მართ აღ­ძრუ­ლი სის­ხლის სა­მარ­თლის საქ­მე მსუ­ბუ­ქი სა­მარ­თლებ­რი­ვი შე­დე­გით დას­რულდა.

ბრალ­დე­ბის მხა­რე ბრალ­დე­ბუ­ლებს ედა­ვე­ბო­და საქართველოს სსკ-ის 353¹-ე მუხ­ლის პირ­ვე­ლი ნა­წი­ლით, გათ­ვა­ლის­წი­ნე­ბუ­ლი და­ნა­შა­უ­ლის ჩა­დე­ნას, რაც სას­ჯე­ლის სა­ხით ით­ვა­ლის­წი­ნებს 4-დან 7 წლამ­დე თა­ვი­სუფ­ლე­ბის აღ­კვე­თას. დ.გ.-ს, გ.ჯ.-ს, ნ.ჯ.-სა და ლ.ნ.-სათვის ბრა­ლად­წარ­დგე­ნი­ლი ქმე­დე­ბე­ბი გა­და­კვა­ლი­ფი­ცირ­და ძა­ლა­დო­ბის მუხლ­ზე, ხოლო ოთხი­ვე ბრალ­დე­ბულს სას­ჯე­ლის სა­ხით არა­სა­პა­ტიმ­რო სას­ჯე­ლი — ჯა­რი­მა გა­ნე­სა­ზღვრა.

პი­რის ბრალ­დე­ბის შე­სა­ხებ დად­გე­ნი­ლე­ბის თა­ნა­ხმად: დ.გ.-ს, გ.ჯ.-ს, ნ.ჯ.-სა და ლ.ნ.-ს ბრა­ლად ედე­ბო­დათ კლი­ნი­კის ტე­რი­ტო­რი­ა­ზე მომ­ხდა­რი ფი­ზი­კუ­რი და­პი­რის­პი­რე­ბი­სას პო­ლი­ცი­ე­ლის მი­მართ ძა­ლა­დო­ბა, მის სამ­სა­ხუ­რებ­რივ საქ­მი­ა­ნო­ბას­თან და­კავ­ში­რებით.

ლ.ნ.-ს მი­მართ აღ­ნიშ­ნუ­ლი ბრალ­დე­ბა ორ ეპი­ზოდს მო­ი­ცავდა.

დაც­ვის მხა­რის ძი­რი­თა­დი პო­ზი­ცია ეფუძ­ნე­ბო­და ფი­ზი­კუ­რი ძა­ლა­დო­ბის ფაქ­ტი­სა და მის­თვის ბრალ­დე­ბის მხა­რის მიერ მი­ნი­ჭე­ბუ­ლი უფრო მძი­მე სა­მარ­თლებ­რი­ვი კვა­ლი­ფი­კა­ცი­ის გა­მიჯვნას.

ად­ვო­კა­ტე­ბი ავთანდილ გიორგაძე და ბექა ნემსიწვერიძე მი­უ­თი­თებ­დნენ, რომ პო­ლი­ცი­ელ­ზე თავ­და­სხმის ბრალ­დე­ბის და­სა­დას­ტუ­რებ­ლად მხო­ლოდ ძა­ლა­დო­ბის ფაქ­ტი­სა და და­ზა­რა­ლე­ბუ­ლის პო­ლი­ცი­ე­ლის სტა­ტუ­სის არ­სე­ბო­ბა საკ­მა­რი­სი არ იყო. აუ­ცი­ლე­ბე­ლი იყო დად­გე­ნი­ლი­ყო, რომ ძა­ლა­დო­ბა სწო­რედ და­ზა­რა­ლე­ბუ­ლის სამ­სა­ხუ­რებ­რივ საქ­მი­ა­ნო­ბას­თან და­კავ­ში­რე­ბით გან­ხორ­ცი­ელდა.

საქ­მის გან­ხილ­ვი­სას მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი იყო კონ­ფლიქ­ტის წარ­მო­შო­ბის მი­ზე­ზი­სა და მოვ­ლე­ნე­ბის თან­მიმ­დევ­რო­ბის შე­ფა­სება.

გა­მო­კვლე­უ­ლი გა­რე­მო­ე­ბე­ბით გა­მო­იკ­ვე­თა, რომ და­პი­რის­პი­რე­ბა თავ­და­პირ­ვე­ლად მო­ქა­ლა­ქე­ებს შო­რის და­ი­წყო და შემ­დგომ მას­ში სხვა პი­რე­ბიც ჩა­ერ­თნენ. დაც­ვის პო­ზი­ცი­ით, ძა­ლა­დო­ბის მი­ზე­ზი და მო­ტი­ვი უნდა შე­ფა­სე­ბუ­ლი­ყო სწო­რედ კონ­კრე­ტუ­ლი კონ­ფლიქ­ტის კონ­ტექსტში.

დაც­ვის მხა­რე ყუ­რად­ღე­ბას ამახ­ვი­ლებ­და იმ გა­რე­მო­ე­ბა­ზე, რომ ბრალ­დე­ბუ­ლე­ბის მიერ და­ზა­რა­ლე­ბუ­ლის პო­ლი­ცი­ე­ლის სტა­ტუ­სის ცოდ­ნა თა­ვის­თა­ვად ვერ და­ა­დას­ტუ­რებ­და ძა­ლა­დო­ბის მის სამ­სა­ხუ­რებ­რივ საქ­მი­ა­ნო­ბას­თან კავ­შირს. სწო­რედ ამ კავ­ში­რის და­მა­დას­ტუ­რე­ბე­ლი საკ­მა­რი­სი მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბე­ბის არ­სე­ბო­ბას ჰქონ­და გა­და­მწყვე­ტი მნიშ­ვნე­ლო­ბა თავ­და­პირ­ვე­ლი ბრალ­დე­ბის სა­მარ­თლებ­რი­ვი შე­ფა­სე­ბის­თვის.

საქ­მის არ­სე­ბი­თი გან­ხილ­ვის ფარ­გლებ­ში შე­ფას­და მოწ­მე­თა ჩვე­ნე­ბე­ბი, სა­მე­დი­ცი­ნო ექ­სპერ­ტი­ზის დას­კვნე­ბი და სხვა მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბები.

სა­მე­დი­ცი­ნო ექ­სპერ­ტი­ზის დას­კვნა ადას­ტუ­რებ­და ფი­ზი­კუ­რი და­ზი­ა­ნე­ბე­ბის არ­სე­ბო­ბა­სა და ხა­სი­ათს, თუმ­ცა და­ზი­ა­ნე­ბის არ­სე­ბო­ბა თა­ვის­თა­ვად ვერ ადას­ტუ­რებ­და, რომ ძა­ლა­დო­ბა და­ზა­რა­ლე­ბუ­ლის სამ­სა­ხუ­რებ­რივ საქ­მი­ა­ნო­ბას უკავ­შირ­დე­ბოდა.

შე­სა­ბა­მი­სად, დაც­ვის მხა­რის მიერ ყუ­რად­ღე­ბა გა­მახ­ვილ­და არა ძა­ლა­დო­ბის ფაქ­ტის ფორ­მა­ლურ არ­სე­ბო­ბა­ზე, არა­მედ მისი მო­ტი­ვი­სა და კონ­კრე­ტულ კონ­ფლიქტ­თან კავ­ში­რის შე­ფა­სე­ბაზე.

საქ­მე­ზე გა­მო­კვლე­უ­ლი მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბე­ბი­სა და დაც­ვის მიერ გან­ვი­თა­რე­ბუ­ლი სა­მარ­თლებ­რი­ვი პო­ზი­ცი­ის შე­ფა­სე­ბის შე­დე­გად სა­სა­მარ­თლომ არ გა­ი­ზი­ა­რა თავ­და­პირ­ვე­ლი სა­მარ­თლებ­რი­ვი კვა­ლი­ფი­კა­ცია, რომ­ლის მი­ხედ­ვი­თაც ბრალ­დე­ბულ­თა მოქ­მე­დე­ბე­ბი პო­ლი­ცი­ელ­ზე მის სამ­სა­ხუ­რებ­რივ საქ­მი­ა­ნო­ბას­თან და­კავ­ში­რე­ბით თავ­და­სხმას წარ­მო­ად­გენდა.

დ.გ.-ს, გ.ჯ.-ისა და ნ.ჯ.-ის მი­მართ საქართველოს სსკ-ის 353¹-ე მუხ­ლის პირ­ვე­ლი ნა­წი­ლით წარ­დგე­ნი­ლი ბრალ­დე­ბა გა­და­კვა­ლი­ფი­ცირ­და 126-ე მუხ­ლის 1¹ ნა­წი­ლის „ბ“ ქვე­პუნქტ­ზე — ჯგუ­ფუ­რად ჩა­დე­ნილ ძა­ლა­დო­ბაზე.

ლ.ნ.-ის შემ­თხვე­ვა­ში ორი ეპი­ზო­დი შე­ფას­და 126-ე მუხ­ლის 1¹ ნა­წი­ლის „ბ“ და „გ“ ქვე­პუნ­ქტე­ბით — ჯგუ­ფუ­რად და ორი პი­რის მი­მართ ჩა­დე­ნილ ძა­ლა­დობად.

საქ­მის ცალ­კე­ულ ეპი­ზო­დებ­ზე სის­ხლის­სა­მარ­თლებ­რი­ვი დევ­ნა ამ­ნის­ტი­ის სა­ფუძ­ველ­ზეც შე­წყდა.

ად­ვო­კა­ტე­ბი: ავთანდილ გიორგაძე, ბექა ნემსიწვერიძე

თი­თო­ე­უ­ლი საქ­მის შე­დე­გი და­მო­კი­დე­ბუ­ლია მის ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლურ ფაქ­ტობ­რივ და სა­მარ­თლებ­რივ გა­რე­მო­ე­ბებ­ზე. კონ­კრე­ტულ საქ­მე­ზე მი­ღე­ბუ­ლი შე­დე­გი სხვა საქ­მე­ზე ანა­ლო­გი­უ­რი შე­დე­გის გა­რან­ტი­ას არ წარ­მო­ად­გენს.