არასრულწლოვნის მიმართ სრულად გამამართლებელი განაჩენი

არა­სრულ­წლო­ვან გ.გ.-ს ინ­ტე­რე­სებს, რო­მელ­საც ბრა­ლად ედე­ბო­და ქურ­დო­ბის ჩა­დე­ნა ინ­ტე­რე­სებს იცავ­და ად­ვო­კა­ტი ავთანდილ გიორგაძე.

ბრალ­დე­ბის დად­გე­ნი­ლე­ბის თა­ნა­ხმად, არა­სრულ­წლო­ვა­ნი გ.გ. მართლ­სა­წი­ნა­აღ­მდე­გო მი­სა­კუთ­რე­ბის მიზ­ნით მა­ღა­ზი­ი­დან ფა­რუ­ლად და­ე­უფ­ლა სა­ი­უ­ვი­ლე­რო ნივ­თებს.

ბრალ­დე­ბის მხა­რის მიერ წარ­მო­დგე­ნილ მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბებს შო­რის იყო გ.გ.-ს მიერ გა­მო­ძი­ე­ბის ეტაპ­ზე მი­ცე­მუ­ლი აღი­ა­რე­ბი­თი ჩვე­ნე­ბა, მის­გან ამო­ღე­ბუ­ლი ნივ­თე­ბი, სა­გა­მო­ძი­ე­ბო ექ­სპე­რი­მენ­ტის ოქმი, მოწ­მე­თა ირი­ბი ჩვე­ნე­ბე­ბი და სა­თვალ­თვა­ლო ვი­დე­ო­კა­მე­რე­ბის ჩა­ნა­წე­რები.

დაც­ვის მხა­რის სტრა­ტე­გია მი­მარ­თუ­ლი იყო ბრალ­დე­ბის მხა­რის მიერ წარ­მო­დგე­ნი­ლი თი­თო­ე­უ­ლი მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბის და­საშ­ვე­ბო­ბის, სან­დო­ო­ბი­სა და რე­ა­ლუ­რი მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბი­თი მნიშ­ვნე­ლო­ბის შე­ფა­სე­ბისკენ.

დაც­ვის მხა­რის შე­ფა­სე­ბით, გ.გ.-სგან სა­ვა­რა­უ­დოდ მა­ღა­ზი­ი­დან ფა­რუ­ლად და­უფ­ლე­ბუ­ლი ნივ­თე­ბის ამო­ღე­ბა თა­ვის­თა­ვად ვერ და­ა­დას­ტუ­რებ­და, რომ სწო­რედ გ.გ. და­ე­უფ­ლა აღ­ნიშ­ნულ ნივ­თებს და სწო­რედ მან ჩა­ი­დი­ნა მის­თვის ბრა­ლად­წარ­დგე­ნი­ლი და­ნა­შა­უ­ლი. დაც­ვის მხა­რემ ყუ­რად­ღე­ბა გა­ა­მახ­ვი­ლა იმ გა­რე­მო­ე­ბა­ზე, რომ საქ­მე­ში არ­სე­ბუ­ლი მოწ­მე­თა ირი­ბი ჩვე­ნე­ბე­ბი და სხვა მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბე­ბი გო­ნივ­რულ ეჭვს მიღ­მა სტან­დარ­ტით ვერ ადას­ტუ­რებ­და გ.გ.-ს მიერ და­ნა­შა­უ­ლის ჩა­დენას.

ად­ვო­კატ ავთანდილ გიორგაძის შუ­ა­მდგომ­ლო­ბის სა­ფუძ­ველ­ზე ჯერ კი­დევ წი­ნა­სა­სა­მარ­თლო სხდო­მის ეტაპ­ზე იქნა მიღ­წე­უ­ლი მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი შე­დე­გი, რო­დე­საც და­უშ­ვებ­ლად იქნა ცნო­ბი­ლი სა­თვალ­თვა­ლო კა­მე­რე­ბი­დან ამო­ღე­ბუ­ლი ვი­დე­ო­ჩა­ნა­წე­რე­ბი, რა­საც ბრალ­დე­ბის მხა­რე გ.გ.-ს სა­ვა­რა­უ­დო იდენ­ტი­ფი­ცი­რე­ბი­სა და სა­კუ­თა­რი ვერ­სი­ის გა­სამ­ყა­რებ­ლად იყე­ნებდა.

საქ­მის ერთ-ერთი მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნი თა­ვი­სე­ბუ­რე­ბა იყო ის გა­რე­მო­ე­ბა, რომ გ.გ. გა­მო­ძი­ე­ბის ეტაპ­ზე გა­მო­კი­თხვი­სას აღი­ა­რებ­და მის­თვის ბრა­ლად­წარ­დგე­ნი­ლი ქმე­დე­ბის ჩა­დენას.

ად­ვო­კატ ავთანდილ გიორგაძის სის­ხლის სა­მარ­თლის საქ­მე­ში ჩარ­თვის შემ­დეგ გ.გ. აღარ ეთან­ხმე­ბო­და გა­მო­კი­თხვი­სას გა­მო­ძი­ე­ბი­სა­თვის მი­წო­დე­ბულ ინ­ფორ­მა­ცი­ას და სარ­გებ­ლობ­და მის­თვის კა­ნო­ნით მი­ნი­ჭე­ბუ­ლი დუ­მი­ლის უფ­ლე­ბით. ამას­თან, დაც­ვის მხა­რემ ყუ­რად­ღე­ბა გა­ა­მახ­ვი­ლა იმ გა­რე­მო­ე­ბა­ზე, რომ სა­გა­მო­ძი­ე­ბო ექ­სპე­რი­მენ­ტის დროს მხო­ლოდ გა­მო­ძი­ე­ბა­ში მი­ცე­მუ­ლი ჩვე­ნე­ბის გა­მე­ო­რე­ბა მოხ­და და არ ყო­ფი­ლა აღ­მო­ჩე­ნი­ლი ან ამო­ღე­ბუ­ლი ახა­ლი ნივ­თი, კვა­ლი ან სხვა და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბა, რო­მე­ლიც ბრალ­დე­ბის ვერ­სი­ას და­ა­დას­ტუ­რებდა.

შე­სა­ბა­მი­სად, დაც­ვის მხა­რის შე­ფა­სე­ბით, აღ­ნიშ­ნუ­ლი მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბე­ბი, სხვა და­მო­უ­კი­დე­ბე­ლი პირ­და­პი­რი მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბე­ბის გა­რე­შე გო­ნივ­რულ ეჭვს მიღ­მა სტან­დარ­ტით ვერ და­ა­დას­ტუ­რებ­და გ.გ.-ს მიერ და­ნა­შა­უ­ლის ჩა­დენას.

დაც­ვის მხა­რის მიერ ბრალ­დე­ბის მხა­რის მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბა­თა თან­მიმ­დევ­რუ­ლი შე­ფა­სე­ბის, წი­ნა­სა­სა­მარ­თლო სხდო­მის ეტაპ­ზე­ვე და­უშ­ვე­ბე­ლი მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბე­ბის გა­მო­რი­ცხვი­სა და საქ­მე­ში არ­სე­ბუ­ლი მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბის ხარ­ვე­ზე­ბის წარ­მო­ჩე­ნის შე­დე­გად თბილისის სა­ა­პე­ლა­ციო სა­სა­მარ­თლო­ში არა­სრულ­წლო­ვან გ.გ.-ს მი­მართ დად­გა სრუ­ლად გა­მა­მარ­თლე­ბე­ლი გა­ნა­ჩენი.

გან­სა­კუთ­რე­ბით მნიშ­ვნე­ლო­ვა­ნია, რომ გა­მო­ძი­ე­ბის ეტაპ­ზე, გა­მო­კი­თხვი­სას გ.გ.-ს მიერ და­ნა­შა­უ­ლის აღი­ა­რე­ბის მი­უ­ხე­და­ვად ად­ვო­კატ ავთანდილ გიორგაძის არ­ჩე­უ­ლი სწო­რი სტრა­ტე­გი­ის სა­ფუძ­ველ­ზე სა­სა­მარ­თლომ ბრალ­დე­ბის მხა­რის მტკი­ცე­ბუ­ლე­ბე­ბი არ მი­იჩ­ნია საკ­მა­რი­სად არა­სრულ­წლო­ვან გ.გ-ს დამ­ნა­შა­ვედ ცნო­ბი­სა­თვის და მის მი­მართ გა­მო­ი­ტა­ნა გა­მა­მარ­თლე­ბე­ლი გა­ნა­ჩენი.

ად­ვო­კა­ტი: ავთანდილ გიორგაძე

თი­თო­ე­უ­ლი საქ­მის შე­დე­გი და­მო­კი­დე­ბუ­ლია მის ინ­დი­ვი­დუ­ა­ლურ ფაქ­ტობ­რივ და სა­მარ­თლებ­რივ გა­რე­მო­ე­ბებ­ზე. კონ­კრე­ტულ საქ­მე­ზე მი­ღე­ბუ­ლი შე­დე­გი სხვა საქ­მე­ზე ანა­ლო­გი­უ­რი შე­დე­გის გა­რან­ტი­ას არ წარ­მო­ად­გენს.