ექსტრადიცია არის სამართლებრივი პროცესი, რომლის საფუძველზეც ერთი სახელმწიფო მეორე სახელმწიფოს გადასცემს ძებნილ პირს სისხლისსამართლებრივი დევნის განხორციელების ან კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის აღსრულების მიზნით.
საქართველოში ექსტრადიციის პროცესი შეიძლება დაიწყოს უცხო სახელმწიფოს მოთხოვნის, საერთაშორისო ძებნის, ინტერპოლის არხებით გავრცელებული ინფორმაციის ან პირის დაკავების საფუძველზე.
ექსტრადიციის საქმე მოითხოვს სწრაფ სამართლებრივ რეაგირებას, რადგან პროცესი შეიძლება უკავშირდებოდეს პირის დაკავებას, საექსტრადიციო პატიმრობას, უცხო სახელმწიფოში გადაცემასა და ადამიანის ფუნდამენტური უფლებების დარღვევის რეალურ საფრთხეს.
ავთანდილ გიორგაძე ახორციელებს ექსტრადიციას დაქვემდებარებული პირის დაცვას საქართველოში — დაკავების, საექსტრადიციო პატიმრობის, ექსტრადიციის დასაშვებობისა და სასამართლოში გასაჩივრების ეტაპებზე.
რას ნიშნავს ექსტრადიცია?
ექსტრადიცია გამოიყენება მაშინ, როდესაც უცხო სახელმწიფო საქართველოსგან ითხოვს მის ტერიტორიაზე მყოფი პირის გადაცემას:
- სისხლისსამართლებრივი დევნის მიზნით;
- სასამართლოს განაჩენით დანიშნული სასჯელის აღსასრულებლად;
- საერთაშორისო ძებნის საფუძველზე;
- საერთაშორისო ხელშეკრულებით ან ნაცვალგების პრინციპით გათვალისწინებულ შემთხვევაში.
უცხო სახელმწიფოს მიერ პირის ძებნა ან ექსტრადიციის მოთხოვნის გამოგზავნა არ ნიშნავს, რომ საქართველო მას ავტომატურად გადასცემს.
უფლებამოსილმა ორგანოებმა უნდა შეამოწმონ:
- აკმაყოფილებს თუ არა მოთხოვნა ფორმალურ და სამართლებრივ პირობებს;
- არის თუ არა ქმედება, რომელსაც ედავება ქვეყანა დანაშაული ორივე სახელმწიფოს კანონმდებლობით;
- ხომ არ არსებობს ექსტრადიციის გამომრიცხავი გარემოება;
- ხომ არ ემუქრება პირს ადამიანის უფლებების დარღვევის რეალური საფრთხე;
- არის თუ არა დაცული საერთაშორისო ხელშეკრულებითა და საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნები.
საერთაშორისო ძებნა და ინტერპოლი
ექსტრადიციის საქმე ხშირად იწყება ინტერპოლის წითელი ცნობის, საერთაშორისო ძებნის ან უცხო სახელმწიფოს მიერ გავრცელებული სხვა შეტყობინების საფუძველზე.
ინტერპოლის წითელი ცნობა თავისთავად არ წარმოადგენს საერთაშორისო სასამართლოს მიერ გამოტანილ განაჩენს. იგი ეფუძნება წევრი სახელმწიფოს მიერ მიწოდებულ ინფორმაციას და შეიძლება გახდეს პირის ადგილსამყოფლის დადგენის, დროებითი დაკავებისა და შემდგომი საექსტრადიციო პროცედურის დაწყების საფუძველი.
ადვოკატი ამოწმებს:
- რომელი სახელმწიფო ეძებს პირს;
- რა დანაშაულთან დაკავშირებით მიმდინარეობს ძებნა;
- ეფუძნება თუ არა ძებნა დაკავების მოქმედ გადაწყვეტილებას;
- ხომ არ არის საქმე პოლიტიკური ან დისკრიმინაციული ხასიათის;
- შეესაბამება თუ არა საერთაშორისო ძებნა ინტერპოლის წესებს;
- არსებობს თუ არა მონაცემების გასწორების ან ინტერპოლის სისტემიდან წაშლის მოთხოვნის საფუძველი.
სამართლებრივი საფუძვლის არსებობისას შესაძლებელია ინტერპოლის შესაბამის ორგანოში ინფორმაციის გასწორების, წვდომის ან წითელი ცნობის გაუქმების საკითხის დაყენება. ეს პროცედურა დამოუკიდებელია საქართველოს სასამართლოში მიმდინარე საექსტრადიციო საქმისგან.
პირის დაკავება ექსტრადიციის მიზნით
საერთაშორისო ძებნაში მყოფი პირი საქართველოში შეიძლება დააკავონ უცხო სახელმწიფოს მოთხოვნის ან საერთაშორისო არხებით მიღებული ინფორმაციის საფუძველზე.
დაკავებულ პირს უფლება აქვს:
- იცოდეს დაკავების მიზეზი;
- მიიღოს ინფორმაცია, რომელი სახელმწიფო და რა საფუძვლით ითხოვს მის გადაცემას;
- დაუყოვნებლივ ისარგებლოს ადვოკატის დახმარებით;
- ჰქონდეს ადვოკატთან კონფიდენციალური კომუნიკაცია;
- ისარგებლოს დუმილის უფლებით;
- საჭიროების შემთხვევაში მიიღოს თარჯიმნის მომსახურება;
- დაუკავშირდეს შესაბამისი ქვეყნის საკონსულო დაწესებულებას;
- გაასაჩივროს დაკავებისა და პატიმრობის კანონიერება;
- წარადგინოს ექსტრადიციის საწინააღმდეგო არგუმენტები და მტკიცებულებები.
ადვოკატი ამოწმებს დაკავების სამართლებრივ საფუძველს, პირის იდენტიფიკაციის სისწორეს, საერთაშორისო ძებნის მოქმედებასა და საპროცესო ვადების დაცვას.
საექსტრადიციო პატიმრობა
ექსტრადიციის მოთხოვნის განხილვის პერიოდში სასამართლომ შეიძლება პირის მიმართ გამოიყენოს საექსტრადიციო პატიმრობა. მისი მიზანია პირის შესაძლო გადაცემის უზრუნველყოფა და პროცესისთვის თავის არიდების რისკის შემცირება.
საექსტრადიციო პატიმრობა არ უნდა გამოიყენებოდეს ავტომატურად მხოლოდ საერთაშორისო ძებნის არსებობის გამო. სასამართლომ უნდა შეაფასოს:
- პირის მიმალვის რეალური რისკი;
- საქართველოში მისი მუდმივი საცხოვრებელი ადგილი;
- ოჯახური და სოციალური კავშირები;
- ჯანმრთელობის მდგომარეობა;
- წარსულში პროცესთან თანამშრომლობა;
- პირის იდენტიფიკაციასთან დაკავშირებული საკითხები;
- ნაკლებად მკაცრი აღკვეთის ღონისძიების გამოყენების შესაძლებლობა;
- პატიმრობის აუცილებლობა და პროპორციულობა.
ადვოკატი სასამართლოს წარუდგენს გარემოებებსა და მტკიცებულებებს, რომლებიც ამცირებს მიმალვის რისკს და ასაბუთებს პატიმრობის ნაცვლად ნაკლებად მკაცრი ღონისძიების გამოყენების შესაძლებლობას.
საექსტრადიციო პატიმრობის შეცვლა
თუ შეიცვალა საქმის გარემოებები, შემცირდა მიმალვის რისკი, გაჭიანურდა ექსტრადიციის პროცესი ან გამოვლინდა ჯანმრთელობასთან დაკავშირებული მნიშვნელოვანი პრობლემა, შეიძლება წარმოიშვას საექსტრადიციო პატიმრობის შეცვლის ან გაუქმების მოთხოვნის საფუძველი.
ადვოკატი:
- სწავლობს პატიმრობის გამოყენების გადაწყვეტილებას;
- ამოწმებს პატიმრობის გაგრძელების სამართლებრივ საფუძვლებს;
- აგროვებს პირის ოჯახური, სოციალური და ჯანმრთელობის მდგომარეობის დამადასტურებელ მასალებს;
- ამზადებს პატიმრობის შეცვლის ან გაუქმების მოთხოვნას;
- კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევაში ასაჩივრებს სასამართლოს გადაწყვეტილებას.
პატიმრობის აუცილებლობა უნდა შეფასდეს მთელი საექსტრადიციო პროცესის განმავლობაში და არა მხოლოდ მისი პირველად გამოყენების დროს.
ექსტრადიციის დასაშვებობის საკითხის გადაწყვეტა
უცხო სახელმწიფოს მიერ გამოგზავნილი ექსტრადიციის მოთხოვნა ექვემდებარება სასამართლო კონტროლს. სასამართლო წყვეტს, არის თუ არა პირის უცხო სახელმწიფოში ექსტრადიცია სამართლებრივად დასაშვები.
სასამართლო, არ აფასებს და არ წყვეტს, ჩაიდინა თუ არა პირმა უცხო სახელმწიფოში წარდგენილი დანაშაული. მისი ამოცანაა შეამოწმოს ექსტრადიციის მოთხოვნის კანონიერება და გადაცემის დამაბრკოლებელი გარემოებების არსებობა.
ადვოკატი სასამართლოში:
- სწავლობს უცხო სახელმწიფოს ექსტრადიციის მოთხოვნასა და თანდართულ დოკუმენტებს;
- აფასებს ქმედების ორმაგი დასჯადობის მოთხოვნას;
- ამოწმებს ხანდაზმულობის საკითხს;
- აფასებს შესაძლო პოლიტიკური დევნის ნიშნებს;
- სწავლობს მოთხოვნის გამომგზავნ სახელმწიფოში ადამიანის უფლებების მდგომარეობას;
- წარადგენს სამედიცინო, საექსპერტო და სხვა მტკიცებულებებს;
- მოითხოვს დამატებითი ინფორმაციის ან დიპლომატიური გარანტიების წარმოდგენას;
- ასაბუთებს ექსტრადიციის დაუშვებლობას შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლის არსებობისას;
- სასამართლოს გადაწყვეტილებას ასაჩივრებს კანონით განსაზღვრული წესით.
ექსტრადიციისთვის ქმედების დანაშაულებრიობისა და სიმძიმის შეფასება
ექსტრადიციის დასაშვებად ცნობისათვის აუცილებელია ექსტრადიციის მოთხოვნაში აღწერილი ქმედება დანაშაულად ითვლებოდეს როგორც მოთხოვნის გამომგზავნ სახელმწიფოში, ისე საქართველოში.
შეფასებისას გადამწყვეტი არ არის მხოლოდ დანაშაულის მუხლის სახელწოდება. მნიშვნელოვანია ქმედების ფაქტობრივი შინაარსი და ის, შეიცავს თუ არა იგი საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული რომელიმე დანაშაულის ნიშნებს.
თუ აღწერილი ქმედება საქართველოში დანაშაულს არ წარმოადგენს ან არ აკმაყოფილებს ექსტრადიციისთვის საჭირო სიმძიმის მოთხოვნას, წარმოიშვება ექსტრადიციაზე უარის თქმის საფუძველი.
ექსტრადიციაზე უარის თქმის საფუძვლები
ექსტრადიცია შეიძლება დაუშვებლად იქნეს ცნობილი, თუ არსებობს საქართველოს კანონმდებლობით, საერთაშორისო ხელშეკრულებით ან ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო სტანდარტებით გათვალისწინებული დამაბრკოლებელი გარემოებები.
ასეთი გარემოება შეიძლება იყოს:
- ქმედება საქართველოში დანაშაულს არ წარმოადგენს;
- მოთხოვნა არ აკმაყოფილებს ორმაგი დასჯადობის მოთხოვნას;
- გასულია სისხლისსამართლებრივი დევნის ან სასჯელის აღსრულების ხანდაზმულობის ვადა;
- პირის მიმართ იმავე ქმედებაზე უკვე არსებობს საბოლოო გადაწყვეტილება;
- საქმე პოლიტიკური დანაშაულის ან პოლიტიკური დევნის ნიშნებს შეიცავს;
- პირის დევნა უკავშირდება მის რასას, ეროვნებას, რელიგიას, მოქალაქეობას, პოლიტიკურ შეხედულებას ან სხვა დისკრიმინაციულ საფუძველს;
- მოთხოვნის გამომგზავნ სახელმწიფოში არსებობს წამების, არაადამიანური ან ღირსების შემლახველი მოპყრობის რეალური საფრთხე;
- არსებობს აშკარად უსამართლო სასამართლო პროცესის რეალური რისკი;
- პირს შეიძლება დაეკისროს სიკვდილით დასჯა და არ არსებობს სანდო გარანტია, რომ იგი არ იქნება გამოყენებული;
- პირის ჯანმრთელობის მდგომარეობა და გადაცემის პირობები ქმნის მძიმე და შეუქცევადი ზიანის რეალურ საფრთხეს;
- ექსტრადიცია დაარღვევს პირის ოჯახური ან პირადი ცხოვრების უფლებას არაპროპორციული ფორმით;
- პირი სარგებლობს საერთაშორისო დაცვით და მისი გადაცემა ეწინააღმდეგება არგაძევების პრინციპს;
- არსებობს კანონით ან შესაბამისი საერთაშორისო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სხვა დაბრკოლება.
ექსტრადიციის საწინააღმდეგო თითოეული არგუმენტი უნდა ეფუძნებოდეს კონკრეტულ და სანდო მტკიცებულებებს. ზოგადი მითითება მოთხოვნის გამომგზავნ სახელმწიფოში არსებულ პრობლემებზე ყოველთვის საკმარისი არ არის.
პოლიტიკური დევნა და დისკრიმინაციული მიზანი
თუ სისხლის სამართლის საქმე რეალურად გამოიყენება პოლიტიკური მოწინააღმდეგის, ჟურნალისტის, აქტივისტის, ბიზნესმენის ან სხვა პირის დევნის ინსტრუმენტად, ექსტრადიციის პროცესში უნდა შეფასდეს მოთხოვნის ნამდვილი მიზანი.
შესაძლო პოლიტიკური ან დისკრიმინაციული მოტივის დასადასტურებლად შეიძლება მნიშვნელოვანი იყოს:
- საქმის დაწყების დრო და პოლიტიკური კონტექსტი;
- ბრალდების შერჩევითი ხასიათი;
- საჯარო თანამდებობის პირების განცხადებები;
- დამოუკიდებელი საერთაშორისო ორგანიზაციების ანგარიშები;
- მოთხოვნის გამომგზავნ სახელმწიფოში სასამართლოს დამოუკიდებლობის მდგომარეობა;
- პირის წარსული საქმიანობა და მის მიმართ განხორციელებული ზეწოლა;
- მსგავს საქმეებზე არსებული სასამართლო ან საერთაშორისო პრაქტიკა.
თითოეული საქმე ინდივიდუალურ და მტკიცებულებებზე დაფუძნებულ შეფასებას საჭიროებს.
წამებისა და არასათანადო მოპყრობის საფრთხე
პირის ექსტრადიცია დაუშვებელია სახელმწიფოში, სადაც არსებობს მისი წამების, არაადამიანური ან ღირსების შემლახველი მოპყრობის რეალური და ინდივიდუალური საფრთხე.
რისკის შეფასებისას შეიძლება გათვალისწინებულ იქნეს:
- საერთაშორისო ორგანიზაციების ანგარიშები;
- ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილებები;
- ციხეებში არსებული პირობები;
- კონკრეტული პირის მიმართ წარსულში განხორციელებული მოპყრობა;
- მისი პოლიტიკური, ეთნიკური, რელიგიური ან სხვა მდგომარეობა;
- მოთხოვნის გამომგზავნ სახელმწიფოში კონკრეტული ჯგუფის მიმართ არსებული პრაქტიკა;
- პირის ჯანმრთელობის მდგომარეობა;
- შეთავაზებული დიპლომატიური გარანტიების სანდოობა და შესრულებადობა.
ადვოკატის ამოცანაა დაამტკიცოს არა მხოლოდ სახელმწიფოში არსებული ზოგადი პრობლემა, არამედ ისიც, თუ რატომ ემუქრება კონკრეტულად ამ პირს რეალური საფრთხე.
ჯანმრთელობის მდგომარეობა და ექსტრადიცია
მძიმე ფიზიკური ან ფსიქიკური დაავადება შეიძლება მნიშვნელოვანი იყოს საექსტრადიციო პატიმრობისა და პირის გადაცემის კანონიერების შეფასებისთვის.
ადვოკატი:
- აგროვებს სამედიცინო დოკუმენტაციას;
- საჭიროების შემთხვევაში მოითხოვს ექსპერტიზას ან სპეციალისტის შეფასებას;
- აფასებს, შესაძლებელია თუ არა პირის უსაფრთხოდ გადაყვანა;
- სწავლობს, მიიღებს თუ არა იგი მოთხოვნის გამომგზავნ სახელმწიფოში აუცილებელ მკურნალობას;
- წარადგენს თვითმკვლელობის რისკის, ჯანმრთელობის მდგომარეობის მკვეთრი გაუარესების ან სხვა შეუქცევადი ზიანის რისკის დამადასტურებელ მასალებს;
- მოითხოვს შესაბამისი გარანტიების წარმოდგენას.
მხოლოდ დიაგნოზის არსებობა ექსტრადიციას ავტომატურად არ გამორიცხავს. საჭიროა კონკრეტული და დასაბუთებული რისკის ჩვენება.
თავშესაფარი და ექსტრადიცია
პირს, რომელიც წარმოშობის ან სხვა სახელმწიფოში დაბრუნების შემთხვევაში დევნის ან მძიმე უფლებადარღვევის საფრთხეზე მიუთითებს, შეიძლება ჰქონდეს საერთაშორისო დაცვის მოთხოვნის უფლება.
თავშესაფრისა და ექსტრადიციის პროცესები ერთმანეთისგან დამოუკიდებელი სამართლებრივი წარმოებებია, თუმცა მათი გარემოებები ხშირად მჭიდროდ არის დაკავშირებული.
თავშესაფრის მოთხოვნის ფარგლებში შეიძლება შეფასდეს:
- პოლიტიკური ან სხვა სახის დევნის საფრთხე;
- წამებისა და არაადამიანური მოპყრობის რისკი;
- პირის დაცულ ჯგუფთან კუთვნილება;
- წარმოშობის სახელმწიფოში ეფექტიანი დაცვის არარსებობა;
თავშესაფრის მოთხოვნა ავტომატურად არ ნიშნავს საერთაშორისო დაცვის მინიჭებას ან ექსტრადიციის საბოლოოდ შეჩერებას. აუცილებელია ორივე პროცესში თანმიმდევრული სამართლებრივი პოზიციისა და შესაბამისი მტკიცებულებების წარდგენა.
ექსტრადიციის გადაწყვეტილების გასაჩივრება
ექსტრადიციის დასაშვებობის შესახებ სასამართლოს გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს კანონით განსაზღვრული წესითა და ვადაში.
საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს:
- ექსტრადიციის სამართლებრივი წინაპირობების არარსებობას;
- უცხო სახელმწიფოს დოკუმენტაციის ხარვეზს;
- ორმაგი დასჯადობის მოთხოვნის დაუკმაყოფილებლობას;
- ადამიანის უფლებების რეალური საფრთხის არასათანადო შეფასებას;
- დაცვის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებების უგულებელყოფას;
- სასამართლოს გადაწყვეტილების არასაკმარის დასაბუთებას;
- არსებით საპროცესო დარღვევას;
- საერთაშორისო ხელშეკრულების ან საქართველოს კანონის არასწორ გამოყენებას.
გასაჩივრების ვადა შეზღუდულია, ამიტომ სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღების შემდეგ საჭიროა სწრაფი სამართლებრივი რეაგირება.
საბოლოო გადაწყვეტილება პირის გადაცემაზე
სასამართლო განიხილავს ექსტრადიციის სამართლებრივ დასაშვებობას. პირის ფაქტობრივი გადაცემის შესახებ შემდგომი გადაწყვეტილება მიიღება კანონით განსაზღვრული კომპეტენციის ფარგლებში.
პირის გადაცემა არ უნდა განხორციელდეს, თუ სასამართლომ ექსტრადიცია დაუშვებლად ცნო ან არსებობს საერთაშორისო დაცვის, დროებითი ღონისძიების ან სხვა სამართლებრივი დაბრკოლება.
ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლო და დროებითი ღონისძიება
თუ პირის ექსტრადიცია ქმნის სიცოცხლის, წამების, არაადამიანური მოპყრობის ან სხვა მძიმე და გამოუსწორებელი ზიანის რეალურ და გარდაუვალ საფრთხეს, შეიძლება წარმოიშვას ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსთვის მიმართვის საკითხი.
განსაკუთრებულ და გადაუდებელ შემთხვევაში შესაძლებელია სასამართლოს რეგლამენტის 39-ე წესის საფუძველზე დროებითი ღონისძიების მოთხოვნა, რათა პირის გადაცემა შეჩერდეს საჩივრის განხილვამდე ან სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ პერიოდამდე.
დროებითი ღონისძიება:
- გამოიყენება მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევებში;
- საჭიროებს მძიმე და გარდაუვალი რისკის დამადასტურებელ მასალებს;
- არ წარმოადგენს საქართველოს სასამართლოს გადაწყვეტილების ჩვეულებრივ გასაჩივრებას;
- არ გამოიყენება მხოლოდ იმიტომ, რომ პირი არ ეთანხმება ექსტრადიციას;
- მოითხოვს ფაქტების, სამედიცინო ან სხვა მტკიცებულებებისა და შიდა სამართლებრივი წარმოების დოკუმენტების სრულყოფილად წარდგენას.
ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსთვის მიმართვა უნდა მომზადდეს დროულად, რადგან პირის ფაქტობრივი გადაცემის შემდეგ დროებითი ღონისძიების გამოყენება შეიძლება შეუძლებელი ან არაეფექტიანი გახდეს.
გამარტივებული ექსტრადიცია
კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევაში პირს შეიძლება შესთავაზონ უცხო სახელმწიფოში გადაცემაზე თანხმობა და გამარტივებული ექსტრადიციის პროცედურის გამოყენება.
თანხმობის მიცემამდე ადვოკატმა პირს უნდა განუმარტოს:
- რას ნიშნავს გამარტივებული პროცედურა;
- რა უფლებებზე შეიძლება თქვას უარი;
- შესაძლებელია თუ არა თანხმობის უკან გამოთხოვა;
- სახელმწიფოს რა ბრალდების საფუძველზე ხდება გადაცემა;
- რა სასჯელი ან სამართლებრივი შედეგი შეიძლება დაემუქროს;
- არსებობს თუ არა ექსტრადიციის საწინააღმდეგო სამართლებრივი საფუძველი.
გამარტივებულ ექსტრადიციაზე თანხმობა უნდა იყოს თავისუფალი, ინფორმირებული და ადვოკატთან კონსულტაციის შემდეგ მიღებული გადაწყვეტილება.
რას მოიცავს ექსტრადიციის ადვოკატის მომსახურება?
ექსტრადიციის ადვოკატის მომსახურება შეიძლება მოიცავდეს:
- საერთაშორისო ძებნის საფუძვლის შემოწმებას;
- ინტერპოლის წითელი ცირკულარისა და სხვა მონაცემების შეფასებას;
- დაკავებულ პირთან შეხვედრას;
- დაკავებისა და საექსტრადიციო პატიმრობის კანონიერების შემოწმებას;
- პატიმრობის შეცვლის ან გაუქმების მოთხოვნას;
- უცხო სახელმწიფოს ექსტრადიციის მოთხოვნისა და დოკუმენტების შესწავლას;
- ორმაგი დასჯადობისა და ხანდაზმულობის საკითხების შეფასებას;
- პოლიტიკური ან დისკრიმინაციული დევნის რისკის დასაბუთებას;
- წამებისა და არასათანადო მოპყრობის საფრთხის დამადასტურებელი მასალების მოპოვებას;
- სამედიცინო და საექსპერტო დოკუმენტაციის მომზადებას;
- დიპლომატიური გარანტიების სანდოობის შეფასებას;
- ექსტრადიციის დასაშვებობის განხილვაში მონაწილეობას;
- სასამართლოს გადაწყვეტილების გასაჩივრებას;
- თავშესაფრის პროცესთან სამართლებრივი პოზიციის კოორდინაციას;
- საჭიროების შემთხვევაში ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოსთვის მიმართვის მომზადებას;
- გამარტივებული ექსტრადიციის შედეგების განმარტებას;
- პირის ინტერესების დაცვას ექსტრადიციის პროცესის ყველა ეტაპზე.